Stanął na progu pokoju, w którym leżał jego umarły ojciec, 

owinięty jak jedwabnik w woskową ciszę - i krzyknął. 

Od tego to się zaczęło.

Czepił się huku i piął się po nim w górę, gdyż wiedział, że cisza 

oznacza śmierć. Rytm podkutych butów, tętent 

kopyt na moście -  

błękitne szarawary huzara. Grzmot bębnów i muszkieterowie 

wstępują w chmurę dymu - srebrna szpada oficera. Ryk armat, 

ziemia jęczy jak bęben - trójkątne czako marszałka.

Więc kiedy umarł, wierni żołnierze chcą, aby po drabinie wrzawy 

wstąpił w niebo. Sto dzwonnic rozkołysało miasto.

W chwili gdy znajduje się ono najbliżej nieba, kanonierzy strzelają. 

Ale nie mogą odłupać twardego lazuru na tyle, aby marszałek 

zmieścił się cały ze szpadą i trójkątnym czakiem.

Teraz znów się odkleił i spadł na twarz ziemi. Wierni żołnierze 

podnoszą go i jeszcze raz strzelają w górę.




Konie morskie o zadach tłustych i oczach ironicznych, konie, 

odziane w kapy pomarańczowe, ciągną karawan - czarną 

cukiernicę, roniąc po drodze domowe pantofle z dużą perłą 

zamszową, naszytą na ciemne tło.

Wiozą go aleją wąwozów wśród szelestu bezmiernej wody 

przeciekającej kropla po kropli, wśród niezliczonych 

nieskończoności gwiaździsto-piaszczystych, 

piaszczysto-gwiaździstych, piaszczystych.

Słonce wiąże powietrze w małe kokardki. Motyle pilnują go, 

aby nie uleciał. Sznury kwiatów trzymają, aby nie wypłynął 

z zatoki żałobnego wozu.

Pasikoniki morza - chitynowe, ale wyczulone na problem 

istnienia, płaczą: co to komu szkodziło, że kpił dobrodusznie 

z okrętów, lubił głos trąby powietrznej i miał pełne pudełko 

topielców, którymi bawił się jak żołnierzami z ołowiu. 

Co to komu szkodziło?

Wiozą go przez ogromne polany zalane cytrynowym światłem, 

przez płaskie przestrzenie, z których uchodzi sycząc biały tlen 

jak nie domknięty widok.

Teraz dopiero przychodzą dzwony. Montują na wysokościach 

wielkie krosna. Tkają cienisty pokrowiec na cały kondukt, ciało 

zmarłego, a nawet kawałek żalu.

Rzucą na ten pokrowiec początek poematu :

O różowa góro słodkiego mięsa - żegnaj, O melonie 

przedwcześnie zerwany ze szklanej gałęzi oceanów