Idzie żołnierz na wojenkę. Szarfa purpurową przepasał piersi. 

Sznurem iskier związał koniec szabli z ostrogami. ! Kapelusz 

z trzema piórami na lekką głowę. Idzie żołnierz i śpiewa.

Spotyka chłopa, który prowadzi konia na targ. Dzielny żołnierz 

kupuje konia za mocny kułak i jedno pióro z kapelusza.

Nocą zabrał nieznanej dziewczynie sen, a zostawił jej nadzieję 

kiełkującą pod sercem i jedno pióro z kapelusza.

O świcie zabił żołnierza z niebieską szarfa. Siedział głuptas na 

skraju drogi jak zając nad miedzą.

To właśnie była wojna. O sprawę najważniejszą. Czy sztandary 

mają być szyte z purpurowego czy też z niebieskiego jedwabiu.

Aż raz na rozstaju zobaczył kościstą staruszkę. Zdjął kapelusz 

i z żalem zobaczył, że trzecie i ostatnie pióro wolno opada na ziemię.


Właściwie słonie są bardzo wrażliwe i nerwowe. 

Mają bujną wyobraźnią, która pozwala im niekiedy 

zapomnieć o swoim wyglądzie. Kiedy wchodzą do wody, 

zamykają oczy. Na widok własnych nóg wpadają w 

rozdrażnienie i płaczą.

Sam znalem słonia, który zakochał się w kolibrze. Chudł, 

nie spał i w końcu umarł na serce. Ci, którzy nie znają natury 

słoni, mówili : był taki otyły.