Naprzód był bóg nocy i burzy, czarny bałwan bez oczu,

przed którym skakali nadzy i umazani krwią. Potem w czasach

republiki było wielu bogów z żonami, dziećmi, trzeszczącymi

łóżkami i bezpiecznie eksplodującym piorunem. W końcu już

tylko zabobonni neurastenicy nosili w kieszeni mały posążek

z soli, przedstawiający boga ironii. Nie było wówczas większego

boga.

    Wtedy przyszli barbarzyńcy. Oni też bardzo cenili bożka

ironii. Tłukli go obcasami i wsypywali do potraw.


W obecnym stanie wiedzy tylko łzy fałszywe nadają się do obróbki 

i dalszej produkcji. Łzy prawdziwe są gorące, wskutek czego bardzo 

trudno oddzielić je od twarzy. Po doprowadzeniu do stanu stałego 

okazało się, że są bardzo kruche. Nad problemem eksploatacji 

łez prawdziwych głowią się technolodzy.

Łzy fałszywe przed mrożeniem poddaje się zabiegowi destylacji, 

gdyż z natury są mętne i doprowadza się je do stanu, w którym 

pod względem czystości nie ustępują prawie łzom prawdziwym. 

Są bardzo twarde, bardzo trwale i nadają się nie tylko do ozdób, 

ale takie do krajania szkła.