Naprzód był bóg nocy i burzy, czarny bałwan bez oczu,

przed którym skakali nadzy i umazani krwią. Potem w czasach

republiki było wielu bogów z żonami, dziećmi, trzeszczącymi

łóżkami i bezpiecznie eksplodującym piorunem. W końcu już

tylko zabobonni neurastenicy nosili w kieszeni mały posążek

z soli, przedstawiający boga ironii. Nie było wówczas większego

boga.

    Wtedy przyszli barbarzyńcy. Oni też bardzo cenili bożka

ironii. Tłukli go obcasami i wsypywali do potraw.


Szpara! - krzyczy przez sen cesarz, aż drży nad jego głowę baldachim 

strusich piór. żołnierze, którzy chodzą wokół sypialni z obnażonymi 

mieczami, sądzą, że cesarz śni oblężenie. Teraz właśnie dostrzegł 

szczelinę w murze i chce, by przez nią wdzierali się do twierdzy.

A naprawdę cesarz jest teraz stonogę, która biegnie po podłodze 

w poszukiwaniu resztek jedzenia. Naraz widzi nad głowę ogromny 

sandał, który już już ma go zmiażdżyć. Cesarz szuka szpary, w którą 

mógłby się wcisnąć. Podłoga jest gładka i śliska.

Tak. Nie ma nic pospolitszego nad sny cesarzów.