Mam cię - powiedział wilk i ziewnął. Owieczka obróciła ku 

niemu załzawione oczy. - Czy musisz mnie zjeść? 

Czy to naprawdę jest konieczne?

- Niestety muszę. Tak jest we wszystkich bajkach: Pewnego 

razu nieposłuszna owieczka opuściła mamę. W lesie 

spotkała złego wilka, który...

- Przepraszam, nie jest tu las, tylko zagroda mego gospodarza. 

Nie opuściłam mamy. Jestem sierotą. Moją mamę zjadł takie wilk.

- Nic nie szkodzi. Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy 

pouczających czytanek. Dorobią tło, motywy i morał. Nie miej do 

mnie żalu. Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem. 

Gdyby nie Ezop, usiedlibyśmy na tylnych łapach i oglądalibyśmy 

zachód słońca. Bardzo to lubią.

Tak, tak, kochane dzieci. Zjadł wilk owieczkę, a potem oblizał się. 

Nie naśladujcie wilka, kochane dzieci. Nie poświęcajcie się dla 

morału.


Idzie żołnierz na wojenkę. Szarfa purpurową przepasał piersi. 

Sznurem iskier związał koniec szabli z ostrogami. ! Kapelusz 

z trzema piórami na lekką głowę. Idzie żołnierz i śpiewa.

Spotyka chłopa, który prowadzi konia na targ. Dzielny żołnierz 

kupuje konia za mocny kułak i jedno pióro z kapelusza.

Nocą zabrał nieznanej dziewczynie sen, a zostawił jej nadzieję 

kiełkującą pod sercem i jedno pióro z kapelusza.

O świcie zabił żołnierza z niebieską szarfa. Siedział głuptas na 

skraju drogi jak zając nad miedzą.

To właśnie była wojna. O sprawę najważniejszą. Czy sztandary 

mają być szyte z purpurowego czy też z niebieskiego jedwabiu.

Aż raz na rozstaju zobaczył kościstą staruszkę. Zdjął kapelusz 

i z żalem zobaczył, że trzecie i ostatnie pióro wolno opada na ziemię.