Mam cię - powiedział wilk i ziewnął. Owieczka obróciła ku 

niemu załzawione oczy. - Czy musisz mnie zjeść? 

Czy to naprawdę jest konieczne?

- Niestety muszę. Tak jest we wszystkich bajkach: Pewnego 

razu nieposłuszna owieczka opuściła mamę. W lesie 

spotkała złego wilka, który...

- Przepraszam, nie jest tu las, tylko zagroda mego gospodarza. 

Nie opuściłam mamy. Jestem sierotą. Moją mamę zjadł takie wilk.

- Nic nie szkodzi. Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy 

pouczających czytanek. Dorobią tło, motywy i morał. Nie miej do 

mnie żalu. Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem. 

Gdyby nie Ezop, usiedlibyśmy na tylnych łapach i oglądalibyśmy 

zachód słońca. Bardzo to lubią.

Tak, tak, kochane dzieci. Zjadł wilk owieczkę, a potem oblizał się. 

Nie naśladujcie wilka, kochane dzieci. Nie poświęcajcie się dla 

morału.


Wieża ma pięćdziesiąt łokci w dół i tyleż w niebo. W lochu pod 

wieżą siedzi człowiek. Król przywiązał go do sumienia łańcuchem. 

Po pięknym życiu liczy dni, ale nie czeka.

Na szczycie wieży mieszka astronom. Król kupił mu lunetę, 

aby przywiązać go do wszechświata. Astronom rachuje gwiazdy, 

ale nie boi się. Ten na górze i ten niziutko zasypiają pełni liczb.

Dlatego rozumieją się. Nie mają gołębia, ale za to czarny kot 

nosi wiadomości z lochu na szczyt.

- Przybył jeden dzień - mówi astronomowi.

A do więźnia :

- Urodziła się gwiazda.

Wszyscy trzej mają zielone oczy.

Od tego wypatrywania, nie od nadziei.