Mam cię - powiedział wilk i ziewnął. Owieczka obróciła ku 

niemu załzawione oczy. - Czy musisz mnie zjeść? 

Czy to naprawdę jest konieczne?

- Niestety muszę. Tak jest we wszystkich bajkach: Pewnego 

razu nieposłuszna owieczka opuściła mamę. W lesie 

spotkała złego wilka, który...

- Przepraszam, nie jest tu las, tylko zagroda mego gospodarza. 

Nie opuściłam mamy. Jestem sierotą. Moją mamę zjadł takie wilk.

- Nic nie szkodzi. Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy 

pouczających czytanek. Dorobią tło, motywy i morał. Nie miej do 

mnie żalu. Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem. 

Gdyby nie Ezop, usiedlibyśmy na tylnych łapach i oglądalibyśmy 

zachód słońca. Bardzo to lubią.

Tak, tak, kochane dzieci. Zjadł wilk owieczkę, a potem oblizał się. 

Nie naśladujcie wilka, kochane dzieci. Nie poświęcajcie się dla 

morału.


Po deszczu gwiazd

na łące popiołów

zebrali się wszyscy pod strażą aniołów



z ocalałego wzgórza

można objąć okiem

całe beczące stado dwunogów



naprawdę jest ich niewielu

doliczając nawet tych którzy przyjdą

z kronik bajek i żywotów świętych



ale dość tych rozważań

przenieśmy się wzrokiem

do gardła doliny

z którego dobywa się krzyk



po świście eksplozji

po świście ciszy

ten głos bije jak źródło żywej wody



jest to jak nam wyjaśniają

krzyk matek od których odłączają dzieci

gdyż jak się okazuje

będziemy zbawieni pojedynczo



aniołowie stróże są bezwzględni

i trzeba przyznać mają ciężką robotę



ona prosi

- schowaj mnie w oku

w dłoni w ramionach

zawsze byliśmy razem

nie możesz mnie teraz opuścić

kiedy umarłam i potrzebuję czułości

starszy anioł

z uśmiechem tłumaczy nieporozumienie



staruszka niesie

zwłoki kanarka

(wszystkie zwierzęta umarły trochę wcześniej)

był taki miły - mówi z płaczem

wszystko rozumiał

kiedy powiedziałam -

głos jej ginie wśród ogólnego wrzasku



nawet drwal

którego trudno posądzić o takie rzeczy

stare zgarbione chłopisko

przyciska siekierę do piersi

- całe życie była moja

teraz też będzie moja

żywiła mnie tam

wyżywi tu

nikt nie ma prawa

- powiada -

nie oddam



ci którzy jak się zdaje

bez bólu poddali się rozkazom

idą spuściwszy głowy na znak pojednania

ale w zaciśniętych pięściach chowają

strzępy listów wstążki włosy ucięte

i fotografie

które jak sądzą naiwnie

nie zostaną im odebrane



tak to oni wyglądają

na moment

przed ostatecznym podziałem

na zgrzytających zębami

i śpiewających psalmy