Mam cię - powiedział wilk i ziewnął. Owieczka obróciła ku 

niemu załzawione oczy. - Czy musisz mnie zjeść? 

Czy to naprawdę jest konieczne?

- Niestety muszę. Tak jest we wszystkich bajkach: Pewnego 

razu nieposłuszna owieczka opuściła mamę. W lesie 

spotkała złego wilka, który...

- Przepraszam, nie jest tu las, tylko zagroda mego gospodarza. 

Nie opuściłam mamy. Jestem sierotą. Moją mamę zjadł takie wilk.

- Nic nie szkodzi. Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy 

pouczających czytanek. Dorobią tło, motywy i morał. Nie miej do 

mnie żalu. Pojęcia nie masz, jak to głupio być złym wilkiem. 

Gdyby nie Ezop, usiedlibyśmy na tylnych łapach i oglądalibyśmy 

zachód słońca. Bardzo to lubią.

Tak, tak, kochane dzieci. Zjadł wilk owieczkę, a potem oblizał się. 

Nie naśladujcie wilka, kochane dzieci. Nie poświęcajcie się dla 

morału.


Konie morskie o zadach tłustych i oczach ironicznych, konie, 

odziane w kapy pomarańczowe, ciągną karawan - czarną 

cukiernicę, roniąc po drodze domowe pantofle z dużą perłą 

zamszową, naszytą na ciemne tło.

Wiozą go aleją wąwozów wśród szelestu bezmiernej wody 

przeciekającej kropla po kropli, wśród niezliczonych 

nieskończoności gwiaździsto-piaszczystych, 

piaszczysto-gwiaździstych, piaszczystych.

Słonce wiąże powietrze w małe kokardki. Motyle pilnują go, 

aby nie uleciał. Sznury kwiatów trzymają, aby nie wypłynął 

z zatoki żałobnego wozu.

Pasikoniki morza - chitynowe, ale wyczulone na problem 

istnienia, płaczą: co to komu szkodziło, że kpił dobrodusznie 

z okrętów, lubił głos trąby powietrznej i miał pełne pudełko 

topielców, którymi bawił się jak żołnierzami z ołowiu. 

Co to komu szkodziło?

Wiozą go przez ogromne polany zalane cytrynowym światłem, 

przez płaskie przestrzenie, z których uchodzi sycząc biały tlen 

jak nie domknięty widok.

Teraz dopiero przychodzą dzwony. Montują na wysokościach 

wielkie krosna. Tkają cienisty pokrowiec na cały kondukt, ciało 

zmarłego, a nawet kawałek żalu.

Rzucą na ten pokrowiec początek poematu :

O różowa góro słodkiego mięsa - żegnaj, O melonie 

przedwcześnie zerwany ze szklanej gałęzi oceanów