Wieża ma pięćdziesiąt łokci w dół i tyleż w niebo. W lochu pod 

wieżą siedzi człowiek. Król przywiązał go do sumienia łańcuchem. 

Po pięknym życiu liczy dni, ale nie czeka.

Na szczycie wieży mieszka astronom. Król kupił mu lunetę, 

aby przywiązać go do wszechświata. Astronom rachuje gwiazdy, 

ale nie boi się. Ten na górze i ten niziutko zasypiają pełni liczb.

Dlatego rozumieją się. Nie mają gołębia, ale za to czarny kot 

nosi wiadomości z lochu na szczyt.

- Przybył jeden dzień - mówi astronomowi.

A do więźnia :

- Urodziła się gwiazda.

Wszyscy trzej mają zielone oczy.

Od tego wypatrywania, nie od nadziei.


Stanął na progu pokoju, w którym leżał jego umarły ojciec, 

owinięty jak jedwabnik w woskową ciszę - i krzyknął. 

Od tego to się zaczęło.

Czepił się huku i piął się po nim w górę, gdyż wiedział, że cisza 

oznacza śmierć. Rytm podkutych butów, tętent 

kopyt na moście -  

błękitne szarawary huzara. Grzmot bębnów i muszkieterowie 

wstępują w chmurę dymu - srebrna szpada oficera. Ryk armat, 

ziemia jęczy jak bęben - trójkątne czako marszałka.

Więc kiedy umarł, wierni żołnierze chcą, aby po drabinie wrzawy 

wstąpił w niebo. Sto dzwonnic rozkołysało miasto.

W chwili gdy znajduje się ono najbliżej nieba, kanonierzy strzelają. 

Ale nie mogą odłupać twardego lazuru na tyle, aby marszałek 

zmieścił się cały ze szpadą i trójkątnym czakiem.

Teraz znów się odkleił i spadł na twarz ziemi. Wierni żołnierze 

podnoszą go i jeszcze raz strzelają w górę.