Wieża ma pięćdziesiąt łokci w dół i tyleż w niebo. W lochu pod 

wieżą siedzi człowiek. Król przywiązał go do sumienia łańcuchem. 

Po pięknym życiu liczy dni, ale nie czeka.

Na szczycie wieży mieszka astronom. Król kupił mu lunetę, 

aby przywiązać go do wszechświata. Astronom rachuje gwiazdy, 

ale nie boi się. Ten na górze i ten niziutko zasypiają pełni liczb.

Dlatego rozumieją się. Nie mają gołębia, ale za to czarny kot 

nosi wiadomości z lochu na szczyt.

- Przybył jeden dzień - mówi astronomowi.

A do więźnia :

- Urodziła się gwiazda.

Wszyscy trzej mają zielone oczy.

Od tego wypatrywania, nie od nadziei.


Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem 

w butonierce. Włożył do ust narządzie, czekał, aż lufa ociepli się 

i uśmiechając się z roztargnieniem do swego odbicia - strzelił.

Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, ale dusza stała jeszcze jaki 

czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą. A potem 

ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało w chwili, 

gdy wyrównywała się jego temperatura z temperaturą przedmiotów, 

co - jak wiadomo - wróży długowieczność.