Stoimy na granicy

wyciągamy ręce

i wielki sznur z powietrza

wiążemy bracia dla was



z krzyku załamanego

z zaciśniętych pięści

odlewa się dzwon i serce

milczące na trwogę



proszą ranne kamienie

prosi woda zabita

stoimy na granicy

stoimy na granicy



stoimy na granicy

nazywanej rozsądkiem

i w pożar się patrzymy

i śmierć podziwiamy


Było to w drodze do Delf. Właśnie mijałem czerwoną skalę, 

kiedy z przeciwnej strony pojawił się Apollo. Szedł szybko nie 

zwracając na nic uwagi. Kiedy zbliżył się, zauważyłem, że bawi się 

głowę Meduzy skurczona i wyschniętą od starości. Szeptał coś 

pod nosem. Jeśli dobrze usłyszałem, powtarzał:

"Sztukmistrz musi zgłębić okrucieństwo".