Układała swe włosy przed snem 

i przed lustrem trwało to nieskończenie długo 

między jednym a drugim zgięciem ręki w łokciu 

mijały epoki z włosów wysypywali sie cicho 

żolnierze drugiej legii zwanej Augusta Antoniniana 

towarzysze Rolanda artylerzyśći spod Verdun 

mocnymi palcami 

upewniała glorie nad swoją głową 

trwało to tak długo 

że kiedy wreszcie 

rozpoczęła swój rozkołysany 

marsz ku mnie 

serce moje tak dotąd posłuszne 

stanęło 

i na skorze pojawiły sie 

grube ziarna soli


Zapisuje czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



ogniowi - myśl

niech kwitnie ogień



ziemi którą kochałem za bardzo

ciało moje jałowe ziarno



a powietrzu słowa i ręce

i tęsknoty to jest rzeczy zbędne



to co zostanie

kropla wody

niech krąży między

ziemia niebem



niech będzie deszczem przezroczystym

paprocią mrozu płatkiem śniegu



niech nie doszedłszy nigdy nieba

ku łez dolinie mojej ziemi



powraca wiernie czystą, rosą,

cierpliwie krusząc twardą glebę



wkrótce zwrócę czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



- nie powrócę do źródła spokoju