Zapisuje czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



ogniowi - myśl

niech kwitnie ogień



ziemi którą kochałem za bardzo

ciało moje jałowe ziarno



a powietrzu słowa i ręce

i tęsknoty to jest rzeczy zbędne



to co zostanie

kropla wody

niech krąży między

ziemia niebem



niech będzie deszczem przezroczystym

paprocią mrozu płatkiem śniegu



niech nie doszedłszy nigdy nieba

ku łez dolinie mojej ziemi



powraca wiernie czystą, rosą,

cierpliwie krusząc twardą glebę



wkrótce zwrócę czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



- nie powrócę do źródła spokoju


Nie można wyobrazić sobie snu ryb. Nawet w najciemniejszym 

kącie stawu, wśród trzcin, ich spoczynek jest czuwaniem: 

wiecznie ta sama pozycja i absolutna niemożność powiedzenia 

o nich: złożyły głowę.

Takie ich Izy są jak krzyk w pustce - niepoliczone. Ryby nie 

mogą gestykulować swojej rozpaczy. To usprawiedliwia tępy nóż, 

który skacze po grzbiecie zdzierając cekiny łusek.