Nie była to ścieżka prawdy lecz po prostu ścieżka

z rudym korzeniem w poprzek igliwiem po boku

a las był pełen jagód i duchów niepewnych



nie była to ścieżka prawdy bowiem nagle

traciła swą jedność i odtąd już w życiu

cele nasze niejasne



Na prawo było źrodło



jeśli wybrać źrodło szło się po stopniach mroku

w coraz głębszą ciemność wiódł na oślep dotyk

do matki elementów którą uczcił Tales

by w końcu pojednać się z wilgotnym sercem rzeczy

z ciemnym ziarnem przyczyny



Na lewo było wzgórze



dawało ono spokój i pogląd ogólny

granicę lasu jego ciemną masę

bez poszczególnych liści pnia poziomki

kojącej wiedzy że las jest jednym z wielu lasów



Czy naprawdę nie można mieć zarazem

źrodła i wzgórza idei i liścia

i przelać wielość bez szatańskich pieców

ciemnej alchemii zbyt jasnej abstrakcji


Jak namioty przed burzą marszczą się złote opończe

przybór gorącej purpury odsłania piersi i stopy

cedrowi apostołowie unoszą ogromne głowy

nad wysokoscią zawisa broda ciemna jak topór



Kwitną snycerskie palce. Cud się dłoniom wymyka

więc kładą je na powietrzu - powietrze się burzy jak struny

Gwiazdy się mącą na niebie z gwiazd jest także muzyka

lecz nie dosięga ziemi i trwa wysoko jak luna.



A Panna Maria usypia. Idzie na dno zdziwienia

trzymają ją w wątłej siatce umiłowane oczy

upada coraz wyżej jak strumień przez palce przenika

a oni schylają się z trudem nad wstępującym obłokiem