Nie była to ścieżka prawdy lecz po prostu ścieżka

z rudym korzeniem w poprzek igliwiem po boku

a las był pełen jagód i duchów niepewnych



nie była to ścieżka prawdy bowiem nagle

traciła swą jedność i odtąd już w życiu

cele nasze niejasne



Na prawo było źrodło



jeśli wybrać źrodło szło się po stopniach mroku

w coraz głębszą ciemność wiódł na oślep dotyk

do matki elementów którą uczcił Tales

by w końcu pojednać się z wilgotnym sercem rzeczy

z ciemnym ziarnem przyczyny



Na lewo było wzgórze



dawało ono spokój i pogląd ogólny

granicę lasu jego ciemną masę

bez poszczególnych liści pnia poziomki

kojącej wiedzy że las jest jednym z wielu lasów



Czy naprawdę nie można mieć zarazem

źrodła i wzgórza idei i liścia

i przelać wielość bez szatańskich pieców

ciemnej alchemii zbyt jasnej abstrakcji


Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa

(tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę)

podany do wierzenia win nie przebaczający

karczował bowiem lasy i prostował ścieżki

wysoko niósł latarnię gdy weszliśmy w noc



myślałem że usiądę po jego prawicy

i rozdzielać będziemy światło od ciemności

i sądzić naszych żywych

stało się inaczej



tron jego wiózł na wózku sprzedawca starzyzny

i hipoteczny wyciąg mapę naszych włości



urodził się po raz drugi drobny bardzo kruchy

o skórze przeźroczystej chrząstkach bardzo nikłych

pomniejszał swoje ciało abym mógł je przyjąć



w nieważnym miejscu jest cień pod kamieniem



on sam rośnie we mnie jemy nasze klęski

wybuchamy śmiechem

gdy mówią jak mało trzeba

aby się pojednać