O moja siedmiostrunna z deski

tu były zasuszone łezki

zastygła w buncie pięść i papier

na którym w zimną noc pisałem

młodzieńczy śmieszny mój testament



a teraz pusto wymieciono

sprzedałem łzy i pięści grono

na targowisku miało cenę

niewielka sława trochę groszy

i nic już teraz snu nie płoszy

i już nie dla mnie wszy i beton



pukam do ciebie otwórz przebacz

nie mogłem dłużej milczeć sprzedać

musiałem kamień mej niezgody

taka jest wolność trzeba znowu

wymyślać i obalać bogów

gdy już się z pleśnią zmaga cezar.


Układała swe włosy przed snem 

i przed lustrem trwało to nieskończenie długo 

między jednym a drugim zgięciem ręki w łokciu 

mijały epoki z włosów wysypywali sie cicho 

żolnierze drugiej legii zwanej Augusta Antoniniana 

towarzysze Rolanda artylerzyśći spod Verdun 

mocnymi palcami 

upewniała glorie nad swoją głową 

trwało to tak długo 

że kiedy wreszcie 

rozpoczęła swój rozkołysany 

marsz ku mnie 

serce moje tak dotąd posłuszne 

stanęło 

i na skorze pojawiły sie 

grube ziarna soli