Właściwie słonie są bardzo wrażliwe i nerwowe. 

Mają bujną wyobraźnią, która pozwala im niekiedy 

zapomnieć o swoim wyglądzie. Kiedy wchodzą do wody, 

zamykają oczy. Na widok własnych nóg wpadają w 

rozdrażnienie i płaczą.

Sam znalem słonia, który zakochał się w kolibrze. Chudł, 

nie spał i w końcu umarł na serce. Ci, którzy nie znają natury 

słoni, mówili : był taki otyły.




Konie morskie o zadach tłustych i oczach ironicznych, konie, 

odziane w kapy pomarańczowe, ciągną karawan - czarną 

cukiernicę, roniąc po drodze domowe pantofle z dużą perłą 

zamszową, naszytą na ciemne tło.

Wiozą go aleją wąwozów wśród szelestu bezmiernej wody 

przeciekającej kropla po kropli, wśród niezliczonych 

nieskończoności gwiaździsto-piaszczystych, 

piaszczysto-gwiaździstych, piaszczystych.

Słonce wiąże powietrze w małe kokardki. Motyle pilnują go, 

aby nie uleciał. Sznury kwiatów trzymają, aby nie wypłynął 

z zatoki żałobnego wozu.

Pasikoniki morza - chitynowe, ale wyczulone na problem 

istnienia, płaczą: co to komu szkodziło, że kpił dobrodusznie 

z okrętów, lubił głos trąby powietrznej i miał pełne pudełko 

topielców, którymi bawił się jak żołnierzami z ołowiu. 

Co to komu szkodziło?

Wiozą go przez ogromne polany zalane cytrynowym światłem, 

przez płaskie przestrzenie, z których uchodzi sycząc biały tlen 

jak nie domknięty widok.

Teraz dopiero przychodzą dzwony. Montują na wysokościach 

wielkie krosna. Tkają cienisty pokrowiec na cały kondukt, ciało 

zmarłego, a nawet kawałek żalu.

Rzucą na ten pokrowiec początek poematu :

O różowa góro słodkiego mięsa - żegnaj, O melonie 

przedwcześnie zerwany ze szklanej gałęzi oceanów