Szpara! - krzyczy przez sen cesarz, aż drży nad jego głowę baldachim 

strusich piór. żołnierze, którzy chodzą wokół sypialni z obnażonymi 

mieczami, sądzą, że cesarz śni oblężenie. Teraz właśnie dostrzegł 

szczelinę w murze i chce, by przez nią wdzierali się do twierdzy.

A naprawdę cesarz jest teraz stonogę, która biegnie po podłodze 

w poszukiwaniu resztek jedzenia. Naraz widzi nad głowę ogromny 

sandał, który już już ma go zmiażdżyć. Cesarz szuka szpary, w którą 

mógłby się wcisnąć. Podłoga jest gładka i śliska.

Tak. Nie ma nic pospolitszego nad sny cesarzów.


W ogrodzie rosła rdza. Zakochał się w niej wiatr. Byli zupełnie 

różni, on - lekki i jasny, ona - nieruchoma i ciężka jak krew.

Przyszedł człowiek w drewnianych sabotach i gołymi rękami zerwał 

różę. Wiatr skoczył za nim, ale tamten zatrzasnął przed nim drzwi.

- Obym skamieniał - zapłakał nieszczęśliwy. - Mogłem obejść cały 

świat, mogłem nie wracać wiele lat, ale wiedziałem, ze na zawsze czeka.

Wiatr rozumiał, że aby naprawdę cierpieć, trzeba być wiernym.