Szpara! - krzyczy przez sen cesarz, aż drży nad jego głowę baldachim 

strusich piór. żołnierze, którzy chodzą wokół sypialni z obnażonymi 

mieczami, sądzą, że cesarz śni oblężenie. Teraz właśnie dostrzegł 

szczelinę w murze i chce, by przez nią wdzierali się do twierdzy.

A naprawdę cesarz jest teraz stonogę, która biegnie po podłodze 

w poszukiwaniu resztek jedzenia. Naraz widzi nad głowę ogromny 

sandał, który już już ma go zmiażdżyć. Cesarz szuka szpary, w którą 

mógłby się wcisnąć. Podłoga jest gładka i śliska.

Tak. Nie ma nic pospolitszego nad sny cesarzów.


Było to w drodze do Delf. Właśnie mijałem czerwoną skalę, 

kiedy z przeciwnej strony pojawił się Apollo. Szedł szybko nie 

zwracając na nic uwagi. Kiedy zbliżył się, zauważyłem, że bawi się 

głowę Meduzy skurczona i wyschniętą od starości. Szeptał coś 

pod nosem. Jeśli dobrze usłyszałem, powtarzał:

"Sztukmistrz musi zgłębić okrucieństwo".