Szpara! - krzyczy przez sen cesarz, aż drży nad jego głowę baldachim 

strusich piór. żołnierze, którzy chodzą wokół sypialni z obnażonymi 

mieczami, sądzą, że cesarz śni oblężenie. Teraz właśnie dostrzegł 

szczelinę w murze i chce, by przez nią wdzierali się do twierdzy.

A naprawdę cesarz jest teraz stonogę, która biegnie po podłodze 

w poszukiwaniu resztek jedzenia. Naraz widzi nad głowę ogromny 

sandał, który już już ma go zmiażdżyć. Cesarz szuka szpary, w którą 

mógłby się wcisnąć. Podłoga jest gładka i śliska.

Tak. Nie ma nic pospolitszego nad sny cesarzów.


Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem 

w butonierce. Włożył do ust narządzie, czekał, aż lufa ociepli się 

i uśmiechając się z roztargnieniem do swego odbicia - strzelił.

Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, ale dusza stała jeszcze jaki 

czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą. A potem 

ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało w chwili, 

gdy wyrównywała się jego temperatura z temperaturą przedmiotów, 

co - jak wiadomo - wróży długowieczność.