Był taki teatralny. Stanął przed lustrem w czarnym ubraniu z kwiatem 

w butonierce. Włożył do ust narządzie, czekał, aż lufa ociepli się 

i uśmiechając się z roztargnieniem do swego odbicia - strzelił.

Spadł jak płaszcz zrzucony z ramion, ale dusza stała jeszcze jaki 

czas potrząsając głową coraz lżejszą, coraz lżejszą. A potem 

ociągając się weszła w to zakrwawione u szczytu ciało w chwili, 

gdy wyrównywała się jego temperatura z temperaturą przedmiotów, 

co - jak wiadomo - wróży długowieczność.


Stoimy na granicy

wyciągamy ręce

i wielki sznur z powietrza

wiążemy bracia dla was



z krzyku załamanego

z zaciśniętych pięści

odlewa się dzwon i serce

milczące na trwogę



proszą ranne kamienie

prosi woda zabita

stoimy na granicy

stoimy na granicy



stoimy na granicy

nazywanej rozsądkiem

i w pożar się patrzymy

i śmierć podziwiamy