Nie można wyobrazić sobie snu ryb. Nawet w najciemniejszym 

kącie stawu, wśród trzcin, ich spoczynek jest czuwaniem: 

wiecznie ta sama pozycja i absolutna niemożność powiedzenia 

o nich: złożyły głowę.

Takie ich Izy są jak krzyk w pustce - niepoliczone. Ryby nie 

mogą gestykulować swojej rozpaczy. To usprawiedliwia tępy nóż, 

który skacze po grzbiecie zdzierając cekiny łusek.


Wieża ma pięćdziesiąt łokci w dół i tyleż w niebo. W lochu pod 

wieżą siedzi człowiek. Król przywiązał go do sumienia łańcuchem. 

Po pięknym życiu liczy dni, ale nie czeka.

Na szczycie wieży mieszka astronom. Król kupił mu lunetę, 

aby przywiązać go do wszechświata. Astronom rachuje gwiazdy, 

ale nie boi się. Ten na górze i ten niziutko zasypiają pełni liczb.

Dlatego rozumieją się. Nie mają gołębia, ale za to czarny kot 

nosi wiadomości z lochu na szczyt.

- Przybył jeden dzień - mówi astronomowi.

A do więźnia :

- Urodziła się gwiazda.

Wszyscy trzej mają zielone oczy.

Od tego wypatrywania, nie od nadziei.