Nie można wyobrazić sobie snu ryb. Nawet w najciemniejszym 

kącie stawu, wśród trzcin, ich spoczynek jest czuwaniem: 

wiecznie ta sama pozycja i absolutna niemożność powiedzenia 

o nich: złożyły głowę.

Takie ich Izy są jak krzyk w pustce - niepoliczone. Ryby nie 

mogą gestykulować swojej rozpaczy. To usprawiedliwia tępy nóż, 

który skacze po grzbiecie zdzierając cekiny łusek.


Nie była to ścieżka prawdy lecz po prostu ścieżka

z rudym korzeniem w poprzek igliwiem po boku

a las był pełen jagód i duchów niepewnych



nie była to ścieżka prawdy bowiem nagle

traciła swą jedność i odtąd już w życiu

cele nasze niejasne



Na prawo było źrodło



jeśli wybrać źrodło szło się po stopniach mroku

w coraz głębszą ciemność wiódł na oślep dotyk

do matki elementów którą uczcił Tales

by w końcu pojednać się z wilgotnym sercem rzeczy

z ciemnym ziarnem przyczyny



Na lewo było wzgórze



dawało ono spokój i pogląd ogólny

granicę lasu jego ciemną masę

bez poszczególnych liści pnia poziomki

kojącej wiedzy że las jest jednym z wielu lasów



Czy naprawdę nie można mieć zarazem

źrodła i wzgórza idei i liścia

i przelać wielość bez szatańskich pieców

ciemnej alchemii zbyt jasnej abstrakcji