Nie można wyobrazić sobie snu ryb. Nawet w najciemniejszym 

kącie stawu, wśród trzcin, ich spoczynek jest czuwaniem: 

wiecznie ta sama pozycja i absolutna niemożność powiedzenia 

o nich: złożyły głowę.

Takie ich Izy są jak krzyk w pustce - niepoliczone. Ryby nie 

mogą gestykulować swojej rozpaczy. To usprawiedliwia tępy nóż, 

który skacze po grzbiecie zdzierając cekiny łusek.


Szpara! - krzyczy przez sen cesarz, aż drży nad jego głowę baldachim 

strusich piór. żołnierze, którzy chodzą wokół sypialni z obnażonymi 

mieczami, sądzą, że cesarz śni oblężenie. Teraz właśnie dostrzegł 

szczelinę w murze i chce, by przez nią wdzierali się do twierdzy.

A naprawdę cesarz jest teraz stonogę, która biegnie po podłodze 

w poszukiwaniu resztek jedzenia. Naraz widzi nad głowę ogromny 

sandał, który już już ma go zmiażdżyć. Cesarz szuka szpary, w którą 

mógłby się wcisnąć. Podłoga jest gładka i śliska.

Tak. Nie ma nic pospolitszego nad sny cesarzów.