Nie można wyobrazić sobie snu ryb. Nawet w najciemniejszym 

kącie stawu, wśród trzcin, ich spoczynek jest czuwaniem: 

wiecznie ta sama pozycja i absolutna niemożność powiedzenia 

o nich: złożyły głowę.

Takie ich Izy są jak krzyk w pustce - niepoliczone. Ryby nie 

mogą gestykulować swojej rozpaczy. To usprawiedliwia tępy nóż, 

który skacze po grzbiecie zdzierając cekiny łusek.


Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa

(tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę)

podany do wierzenia win nie przebaczający

karczował bowiem lasy i prostował ścieżki

wysoko niósł latarnię gdy weszliśmy w noc



myślałem że usiądę po jego prawicy

i rozdzielać będziemy światło od ciemności

i sądzić naszych żywych

stało się inaczej



tron jego wiózł na wózku sprzedawca starzyzny

i hipoteczny wyciąg mapę naszych włości



urodził się po raz drugi drobny bardzo kruchy

o skórze przeźroczystej chrząstkach bardzo nikłych

pomniejszał swoje ciało abym mógł je przyjąć



w nieważnym miejscu jest cień pod kamieniem



on sam rośnie we mnie jemy nasze klęski

wybuchamy śmiechem

gdy mówią jak mało trzeba

aby się pojednać