Jego twarz groźna w chmurze nad wodami dzieciństwa

(tak rzadko trzymał w ręku moją ciepłą głowę)

podany do wierzenia win nie przebaczający

karczował bowiem lasy i prostował ścieżki

wysoko niósł latarnię gdy weszliśmy w noc



myślałem że usiądę po jego prawicy

i rozdzielać będziemy światło od ciemności

i sądzić naszych żywych

stało się inaczej



tron jego wiózł na wózku sprzedawca starzyzny

i hipoteczny wyciąg mapę naszych włości



urodził się po raz drugi drobny bardzo kruchy

o skórze przeźroczystej chrząstkach bardzo nikłych

pomniejszał swoje ciało abym mógł je przyjąć



w nieważnym miejscu jest cień pod kamieniem



on sam rośnie we mnie jemy nasze klęski

wybuchamy śmiechem

gdy mówią jak mało trzeba

aby się pojednać


Jak namioty przed burzą marszczą się złote opończe

przybór gorącej purpury odsłania piersi i stopy

cedrowi apostołowie unoszą ogromne głowy

nad wysokoscią zawisa broda ciemna jak topór



Kwitną snycerskie palce. Cud się dłoniom wymyka

więc kładą je na powietrzu - powietrze się burzy jak struny

Gwiazdy się mącą na niebie z gwiazd jest także muzyka

lecz nie dosięga ziemi i trwa wysoko jak luna.



A Panna Maria usypia. Idzie na dno zdziwienia

trzymają ją w wątłej siatce umiłowane oczy

upada coraz wyżej jak strumień przez palce przenika

a oni schylają się z trudem nad wstępującym obłokiem