Kiedy staje przed nimi

w cieniu podejrzenia

jest jeszcze cały

z materii światła



eony jego włosów

spięte są w pukiel

niewinności



po pierwszym pytaniu

policzki nabiegają krwią



krew rozprowadzają

narzędzia i interrogacja



żelazem trzciną

wolnym ogniem

określa się granice

jego ciała



uderzenie w plecy

utrwala kręgosłup

między kałużą a obłokiem



po kilku nocach

dzieło jest skończone

skórzane gardło anioła

pełne jest lepkiej ugody



jakże piękna jest chwila

gdy pada na kolana

wcielony w winę

nasycony treścią



język waha się

między wybitymi zębami

a wyznaniem



wieszają go głową w dół



z włosów anioła

ściekają krople wosku

tworząc na podłodze

prostą przepowiednię


Jak namioty przed burzą marszczą się złote opończe

przybór gorącej purpury odsłania piersi i stopy

cedrowi apostołowie unoszą ogromne głowy

nad wysokoscią zawisa broda ciemna jak topór



Kwitną snycerskie palce. Cud się dłoniom wymyka

więc kładą je na powietrzu - powietrze się burzy jak struny

Gwiazdy się mącą na niebie z gwiazd jest także muzyka

lecz nie dosięga ziemi i trwa wysoko jak luna.



A Panna Maria usypia. Idzie na dno zdziwienia

trzymają ją w wątłej siatce umiłowane oczy

upada coraz wyżej jak strumień przez palce przenika

a oni schylają się z trudem nad wstępującym obłokiem