Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu 

po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę 

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach 

wśród odwróconych plecami i obalonych w proch 

ocalałeś nie po to aby żyć 

masz mało czasu trzeba dać świadectwo 

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny 

w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy 

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze 

ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych 

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda 

dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają 

pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę 

a kornik napisze twój uładzony życiorys 

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy 

przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie 

strzeż się jednak dumy niepotrzebnej 

oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz 

powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych 

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne 

ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy 

światło na murze splendor nieba 

one nie potrzebują twego ciepłego oddechu 

są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy 

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i 

idź 

dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę 

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy 

bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz 

powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem 

jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku 

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką 

chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku 

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych 

czaszek 

do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora 

Rolanda 

obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów 

Bądź wierny Idź


Stanął na progu pokoju, w którym leżał jego umarły ojciec, 

owinięty jak jedwabnik w woskową ciszę - i krzyknął. 

Od tego to się zaczęło.

Czepił się huku i piął się po nim w górę, gdyż wiedział, że cisza 

oznacza śmierć. Rytm podkutych butów, tętent 

kopyt na moście -  

błękitne szarawary huzara. Grzmot bębnów i muszkieterowie 

wstępują w chmurę dymu - srebrna szpada oficera. Ryk armat, 

ziemia jęczy jak bęben - trójkątne czako marszałka.

Więc kiedy umarł, wierni żołnierze chcą, aby po drabinie wrzawy 

wstąpił w niebo. Sto dzwonnic rozkołysało miasto.

W chwili gdy znajduje się ono najbliżej nieba, kanonierzy strzelają. 

Ale nie mogą odłupać twardego lazuru na tyle, aby marszałek 

zmieścił się cały ze szpadą i trójkątnym czakiem.

Teraz znów się odkleił i spadł na twarz ziemi. Wierni żołnierze 

podnoszą go i jeszcze raz strzelają w górę.