Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Przedmioty martwe są zawsze w porządku i nic im, niestety, nie można 

zarzucić. Nie udało mi się nigdy zauważyć krzesła, które przestępuje z 

nogi na nogę, ani łóżka, które staje dęba. Także stoły, nawet kiedy są 

zmęczone, nie odważą się przyklęknąć. Podejrzewam, że przedmioty 

robią to ze względów wychowawczych, aby wciąż nam wypominać naszą 

niestałość.


W obecnym stanie wiedzy tylko łzy fałszywe nadają się do obróbki 

i dalszej produkcji. Łzy prawdziwe są gorące, wskutek czego bardzo 

trudno oddzielić je od twarzy. Po doprowadzeniu do stanu stałego 

okazało się, że są bardzo kruche. Nad problemem eksploatacji 

łez prawdziwych głowią się technolodzy.

Łzy fałszywe przed mrożeniem poddaje się zabiegowi destylacji, 

gdyż z natury są mętne i doprowadza się je do stanu, w którym 

pod względem czystości nie ustępują prawie łzom prawdziwym. 

Są bardzo twarde, bardzo trwale i nadają się nie tylko do ozdób, 

ale takie do krajania szkła.


Konie morskie o zadach tłustych i oczach ironicznych, konie, 

odziane w kapy pomarańczowe, ciągną karawan - czarną 

cukiernicę, roniąc po drodze domowe pantofle z dużą perłą 

zamszową, naszytą na ciemne tło.

Wiozą go aleją wąwozów wśród szelestu bezmiernej wody 

przeciekającej kropla po kropli, wśród niezliczonych 

nieskończoności gwiaździsto-piaszczystych, 

piaszczysto-gwiaździstych, piaszczystych.

Słonce wiąże powietrze w małe kokardki. Motyle pilnują go, 

aby nie uleciał. Sznury kwiatów trzymają, aby nie wypłynął 

z zatoki żałobnego wozu.

Pasikoniki morza - chitynowe, ale wyczulone na problem 

istnienia, płaczą: co to komu szkodziło, że kpił dobrodusznie 

z okrętów, lubił głos trąby powietrznej i miał pełne pudełko 

topielców, którymi bawił się jak żołnierzami z ołowiu. 

Co to komu szkodziło?

Wiozą go przez ogromne polany zalane cytrynowym światłem, 

przez płaskie przestrzenie, z których uchodzi sycząc biały tlen 

jak nie domknięty widok.

Teraz dopiero przychodzą dzwony. Montują na wysokościach 

wielkie krosna. Tkają cienisty pokrowiec na cały kondukt, ciało 

zmarłego, a nawet kawałek żalu.

Rzucą na ten pokrowiec początek poematu :

O różowa góro słodkiego mięsa - żegnaj, O melonie 

przedwcześnie zerwany ze szklanej gałęzi oceanów