Przedmioty martwe są zawsze w porządku i nic im, niestety, nie można 

zarzucić. Nie udało mi się nigdy zauważyć krzesła, które przestępuje z 

nogi na nogę, ani łóżka, które staje dęba. Także stoły, nawet kiedy są 

zmęczone, nie odważą się przyklęknąć. Podejrzewam, że przedmioty 

robią to ze względów wychowawczych, aby wciąż nam wypominać naszą 

niestałość.


Bogowie zebrali się w baraku na przedmieściu. Zeus mówił

jak zwykle długo i nudnie. Wniosek końcowy: organizację

trzeba rozwiązać, dość bezsensownej konspiracji, należy wejść

w to racjonalne społeczeństwo i jakoś przeżyć. Atena chlipała

w kącie.

    Uczciwie - trzeba to podkreślić - podzielono ostatnie

dochody. Posejdon był nastawiony optymistycznie. Głośno

ryczał, że da sobie radę. Najgorzej czuli się opiekunowie

uregulowanych strumieni i wyciętych lasów. Po cichu wszyscy

liczyli na sny, ale nikt o tym nie chciał mówić.

    Żadnych wniosków nie było. Hermes wstrzymał się od

głosowania. Atena chlipała w kącie.

    Wracali do miasta późnym wieczorem, z fałszywymi dokumentami

w kieszeni i garścią miedziaków. Kiedy przechodzili przez most,

Hermes skoczył do rzeki. Widzieli jak tonął, ale nikt go nie ratował.

     Zdania były podzielone; czy był to zły, czy, przeciwnie, dobry

znak. W każdym razie był to punkt wyjścia do czegoś nowego,

niejasnego.