On



Komu ja gram? Zamkniętym oknom

klamkom błyszczącym arogancko

fagotom deszczu - smutnym rynnom

szczurom co pośród śmieci tańczą



Ostatni werbel biły bomby

był prosty pogrzeb na podwórzu

dwie deski w krzyż i hełm dziurawy

v niebie pożarów wielka róża





Chór



Na rożnie się obraca cielę.

W piecu dojrzewa chleb brunatny.

Pożary gasną. Tylko ogień ułaskawiony wiecznie trwa.





On



I zgrzebny napis na tych deskach

imiona krótkie niby salwa

"Gryf" "Wilk" i "Pocisk" kto pamięta

spłowiała w deszczu ruda barwa



Praliśmy potem długie lata

bandaże. Teraz nikt nie płacze

chrzęszczą w pudełku po zapałkach

guziki z żołnierskiego płaszcza





Chór



Wyrzuć pamiątki. Spal wspomnienia i w nowy życia

strumień wstąp.

Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad nią są.

Wojny owadów - wojny ludzi i krótka śmierć nad miodu

kwiatem.

Dojrzewa zboże. Kwitną dęby. W ocean schodzą rzeki z gór.





On



Płynę pod prąd a oni ze mną

nieubłaganie patrzą w oczy

uparcie szepczą słowa stare

jemy nasz gorzki chleb rozpaczy



Muszę ich zawieźć w suche miejsce

i kopczyk z piasku zrobić duży

zanim im wiosna sypnie kwiaty

i mocny zielny sen odurzy



To miasto -





Chór



Nie ma tego miasta

Zaszło pod ziemię





On



świeci jeszcze





Chór



Jak próchno w lesie





On



Puste miejsce

lecz wciąż ponad nim drży powietrze

po tamtych głosach



*



Rów w którym płynie mętna rzeka

nazywam Wisłą. Ciężko wyznać:

na taką miłość nas skazali

taką przebodli nas ojczyzną


Pot

1



Szczęśliwy święty Jerzy

z rycerskiego siodła

mógł dokładnie ocenić

siłę i ruchy smoka



pierwsza zasada strategii

trafna ocena wroga



Pan Cogito

jest w gorszym położeniu



siedzi w niskim

siodle doliny

zasnutej gęstą mgłą



przez mgłę nie sposób dostrzec

oczu pałających

łakomych pazurów

paszczy



przez mgłę

widać tylko

migotanie nicości



potwór Pana Cogito

pozbawiony jest wymiarów



trudno go opisać

wymyka się definicjom



jest jak ogromna depresja

rozciągnięta nad krajem



nie da się przebić

piórem

argumentem

włócznią



gdyby nie duszny ciężar

i śmierć którą zsyła

można by sądzić

że jest majakiem

chorobą wyobraźni



ale on jest

jest na pewno



jak czad wypełnia szczelnie

domy świątynie bazary



zatruwa studnie

niszczy budowle umysłu

pokrywa pleśnią chleb



dowodem istnienia potwora

są jego ofiary



jest dowód nie wprost

ale wystarczający



2



rozsądni mówią

że można współżyć

z potworem



należy tylko unikać

gwałtownych ruchów

gwałtownej mowy



w przypadku zagrożenia

przyjąć formę

kamienia albo liścia



słuchać mądrej Natury

która zaleca mimetyzm



oddychać płytko

udawać że nas nie ma



Pan Cogito jednak

nie lubi życia na niby



chciałby walczyć

z potworem

na ubitej ziemi



wychodzi tedy o świcie

na senne przedmieście

przezornie zaopatrzony

w długi ostry przedmiot



nawołuje potwora

po pustych ulicach



obraża potwora

prowokuje potwora



jak zuchwały harcownik

armii której nie ma



woła -

wyjdź podły tchórzu



przez mgłę

widać tylko

ogromny pysk nicości



Pan Cogito chce stanąć

do nierównej walki



powinno to nastąpić

możliwie szybko



zanim nadejdzie

powalenie bezwładem

zwyczajna śmierć bez glorii

uduszenie bezkształtem