Dnie były amarantowe

błyszczące jak lanca ułańska



śpiewano w megafonach

anachroniczną piosenkę

o Polakach i bagnetach



tenor ciął jak szpicrutą

i pokażdej zwrotce

ogłaszano listę żywych torped



które notabene

przez sześć lat wojny

szmuglowały słoninę

żałosne niewypały



wódz podnosił brwi

jak buławę

skandował: ani guzika



śmiały się guziki:



nie damy nie damy chłopców

płasko przyszytych do wrzosowisk


Zapisuje czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



ogniowi - myśl

niech kwitnie ogień



ziemi którą kochałem za bardzo

ciało moje jałowe ziarno



a powietrzu słowa i ręce

i tęsknoty to jest rzeczy zbędne



to co zostanie

kropla wody

niech krąży między

ziemia niebem



niech będzie deszczem przezroczystym

paprocią mrozu płatkiem śniegu



niech nie doszedłszy nigdy nieba

ku łez dolinie mojej ziemi



powraca wiernie czystą, rosą,

cierpliwie krusząc twardą glebę



wkrótce zwrócę czterem żywiołom

to co miałem na niedługie władanie



- nie powrócę do źródła spokoju