Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

jeszcze raz spróbuję czy można tam żyć 

mógłbym pozostać tutaj w odległej prowincji 

pod pełnymi słodyczy liśćmi sykomoru 

i łagodnymi rządami chorowitych nepotów 

gdy wrócę nie mam zamiaru zasługiwać się 

będę bił brawo odmierzoną porcją 

uśmiechał się na uncje marszczył brwi dyskretnie 

nie dadzą mi za to złotego łańcucha 

ten żelazny wystarczy 

postanowiłem wrócić jutro lub pojutrze 

nie mogę żyć wśród winnic wszystko tu nie moje 

drzewa są bez korzeni domy bez fundamentów deszcz 

szklany kwiaty pachną 

woskiem 

o puste niebo kołacze suchy obłok 

więc wrócę pojutrze w każdym razie wrócę 

trzeba będzie na nowo ułożyć się z twarzą 

z dolną wargą aby umiała powściągnąć pogardę 

z oczami aby były idealnie puste 

i z nieszczęsnymi podbródkiem zającem mej twarzy 

który drży gdy wchodzi dowódca gwardii 

jednego jestem pewien wina z nim pić nie będę 

kiedy zbliży swój kubek spuszczę oczy 

i będę udawał że z zębów wyciągam resztki jedzenia 

cesarz zresztą lubi odwagę cywilną 

do pewnych granic do pewnych rozsądnych granic 

to w gruncie rzeczy człowiek tak jak wszyscy 

i już bardzo zmęczony sztuczkami z trucizną 

nie może pić do syta nieustanne szachy 

ten lewy kielich dla Druzjusza w prawym umoczyć 

wargi 

potem pić tylko wodę nie spuszczać oka z Tacyta 

wyjść do ogrodu i wrócić gdy już wyniosą ciało 

Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

mam naprawdę nadzieję że jakoś to się ułoży


Teraz kiedy zostaliśmy sami możemy porozmawiać książę jak mężczyzna 

z mężczyzną

chociaż leżysz na schodach i widzisz tyle co martwa mrówka

to znaczy czarne słońce o złamanych promieniach

Nigdy nie mogłem myśleć o twoich dłoniach bez uśmiechu

i teraz kiedy leżą na kamieniu jak strącone gniazda

są tak samo bezbronne jak przedtem To jest właśnie koniec

Ręce leżą osobno Szpada leży osobno Osobno głowa

i nogi rycerza w miękkich pantoflach



Pogrzeb mieć będziesz żołnierski chociaż nie byłeś żołnierzem

jest to jedyny rytuał na jakim trochę się znam

Nie będzie gromnic i śpiewu będą lonty i huk

kir wleczony po bruku hełmy podkute buty konie artyleryjskie werbel 

werbel wiem nic pięknego

to będą moje manewry przed objęciem władzy

trzeba wziąć miasto za gardło i potrząsnąć nim trochę



Tak czy owak musiałeś zginąć Hamlecie nie byłeś do życia

wierzyłeś w kryształowe pojęcia a nie glinę ludzką

żyłeś ciągłymi skurczami jak we śnie łowiłeś chimery

łapczywie gryzłeś powietrze i natychmiast wymiotowałeś

nie umiałeś żadnej ludzkiej rzeczy nawet oddychać nie umiałeś



Teraz masz spokój Hamlecie zrobiłeś co do ciebie należało

i masz spokój Reszta nie jest milczeniem ale należy do mnie

wybrałeś część łatwiejszą efektowny sztych

lecz czymże jest śmierć bohaterska wobec wiecznego czuwania

z zimnym jabłkiem w dłoni na wysokim krześle

z widokiem na mrowisko i tarczę zegara



Żegnaj książę czeka mnie jeszcze projekt kanalizacji

i dekret w sprawie prostytutek i żebraków

muszę także obmyślić lepszy system więzień

gdyż jak zauważyłeś słusznie Dania jest więzieniem

Odchodzę do moich spraw Dziś w nocy urodzi się

gwiazda Hamlet Nigdy się nie spotkamy

to co po mnie zostanie nie będzie przedmiotem tragedii



Ani mam witać się ani żegnać żyjemy na archipelagach

a ta woda te słowa cóż mogą cóż mogą książę