Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

jeszcze raz spróbuję czy można tam żyć 

mógłbym pozostać tutaj w odległej prowincji 

pod pełnymi słodyczy liśćmi sykomoru 

i łagodnymi rządami chorowitych nepotów 

gdy wrócę nie mam zamiaru zasługiwać się 

będę bił brawo odmierzoną porcją 

uśmiechał się na uncje marszczył brwi dyskretnie 

nie dadzą mi za to złotego łańcucha 

ten żelazny wystarczy 

postanowiłem wrócić jutro lub pojutrze 

nie mogę żyć wśród winnic wszystko tu nie moje 

drzewa są bez korzeni domy bez fundamentów deszcz 

szklany kwiaty pachną 

woskiem 

o puste niebo kołacze suchy obłok 

więc wrócę pojutrze w każdym razie wrócę 

trzeba będzie na nowo ułożyć się z twarzą 

z dolną wargą aby umiała powściągnąć pogardę 

z oczami aby były idealnie puste 

i z nieszczęsnymi podbródkiem zającem mej twarzy 

który drży gdy wchodzi dowódca gwardii 

jednego jestem pewien wina z nim pić nie będę 

kiedy zbliży swój kubek spuszczę oczy 

i będę udawał że z zębów wyciągam resztki jedzenia 

cesarz zresztą lubi odwagę cywilną 

do pewnych granic do pewnych rozsądnych granic 

to w gruncie rzeczy człowiek tak jak wszyscy 

i już bardzo zmęczony sztuczkami z trucizną 

nie może pić do syta nieustanne szachy 

ten lewy kielich dla Druzjusza w prawym umoczyć 

wargi 

potem pić tylko wodę nie spuszczać oka z Tacyta 

wyjść do ogrodu i wrócić gdy już wyniosą ciało 

Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

mam naprawdę nadzieję że jakoś to się ułoży


On



Komu ja gram? Zamkniętym oknom

klamkom błyszczącym arogancko

fagotom deszczu - smutnym rynnom

szczurom co pośród śmieci tańczą



Ostatni werbel biły bomby

był prosty pogrzeb na podwórzu

dwie deski w krzyż i hełm dziurawy

v niebie pożarów wielka róża





Chór



Na rożnie się obraca cielę.

W piecu dojrzewa chleb brunatny.

Pożary gasną. Tylko ogień ułaskawiony wiecznie trwa.





On



I zgrzebny napis na tych deskach

imiona krótkie niby salwa

"Gryf" "Wilk" i "Pocisk" kto pamięta

spłowiała w deszczu ruda barwa



Praliśmy potem długie lata

bandaże. Teraz nikt nie płacze

chrzęszczą w pudełku po zapałkach

guziki z żołnierskiego płaszcza





Chór



Wyrzuć pamiątki. Spal wspomnienia i w nowy życia

strumień wstąp.

Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad nią są.

Wojny owadów - wojny ludzi i krótka śmierć nad miodu

kwiatem.

Dojrzewa zboże. Kwitną dęby. W ocean schodzą rzeki z gór.





On



Płynę pod prąd a oni ze mną

nieubłaganie patrzą w oczy

uparcie szepczą słowa stare

jemy nasz gorzki chleb rozpaczy



Muszę ich zawieźć w suche miejsce

i kopczyk z piasku zrobić duży

zanim im wiosna sypnie kwiaty

i mocny zielny sen odurzy



To miasto -





Chór



Nie ma tego miasta

Zaszło pod ziemię





On



świeci jeszcze





Chór



Jak próchno w lesie





On



Puste miejsce

lecz wciąż ponad nim drży powietrze

po tamtych głosach



*



Rów w którym płynie mętna rzeka

nazywam Wisłą. Ciężko wyznać:

na taką miłość nas skazali

taką przebodli nas ojczyzną