Pot

1



Szczęśliwy święty Jerzy

z rycerskiego siodła

mógł dokładnie ocenić

siłę i ruchy smoka



pierwsza zasada strategii

trafna ocena wroga



Pan Cogito

jest w gorszym położeniu



siedzi w niskim

siodle doliny

zasnutej gęstą mgłą



przez mgłę nie sposób dostrzec

oczu pałających

łakomych pazurów

paszczy



przez mgłę

widać tylko

migotanie nicości



potwór Pana Cogito

pozbawiony jest wymiarów



trudno go opisać

wymyka się definicjom



jest jak ogromna depresja

rozciągnięta nad krajem



nie da się przebić

piórem

argumentem

włócznią



gdyby nie duszny ciężar

i śmierć którą zsyła

można by sądzić

że jest majakiem

chorobą wyobraźni



ale on jest

jest na pewno



jak czad wypełnia szczelnie

domy świątynie bazary



zatruwa studnie

niszczy budowle umysłu

pokrywa pleśnią chleb



dowodem istnienia potwora

są jego ofiary



jest dowód nie wprost

ale wystarczający



2



rozsądni mówią

że można współżyć

z potworem



należy tylko unikać

gwałtownych ruchów

gwałtownej mowy



w przypadku zagrożenia

przyjąć formę

kamienia albo liścia



słuchać mądrej Natury

która zaleca mimetyzm



oddychać płytko

udawać że nas nie ma



Pan Cogito jednak

nie lubi życia na niby



chciałby walczyć

z potworem

na ubitej ziemi



wychodzi tedy o świcie

na senne przedmieście

przezornie zaopatrzony

w długi ostry przedmiot



nawołuje potwora

po pustych ulicach



obraża potwora

prowokuje potwora



jak zuchwały harcownik

armii której nie ma



woła -

wyjdź podły tchórzu



przez mgłę

widać tylko

ogromny pysk nicości



Pan Cogito chce stanąć

do nierównej walki



powinno to nastąpić

możliwie szybko



zanim nadejdzie

powalenie bezwładem

zwyczajna śmierć bez glorii

uduszenie bezkształtem


Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

jeszcze raz spróbuję czy można tam żyć 

mógłbym pozostać tutaj w odległej prowincji 

pod pełnymi słodyczy liśćmi sykomoru 

i łagodnymi rządami chorowitych nepotów 

gdy wrócę nie mam zamiaru zasługiwać się 

będę bił brawo odmierzoną porcją 

uśmiechał się na uncje marszczył brwi dyskretnie 

nie dadzą mi za to złotego łańcucha 

ten żelazny wystarczy 

postanowiłem wrócić jutro lub pojutrze 

nie mogę żyć wśród winnic wszystko tu nie moje 

drzewa są bez korzeni domy bez fundamentów deszcz 

szklany kwiaty pachną 

woskiem 

o puste niebo kołacze suchy obłok 

więc wrócę pojutrze w każdym razie wrócę 

trzeba będzie na nowo ułożyć się z twarzą 

z dolną wargą aby umiała powściągnąć pogardę 

z oczami aby były idealnie puste 

i z nieszczęsnymi podbródkiem zającem mej twarzy 

który drży gdy wchodzi dowódca gwardii 

jednego jestem pewien wina z nim pić nie będę 

kiedy zbliży swój kubek spuszczę oczy 

i będę udawał że z zębów wyciągam resztki jedzenia 

cesarz zresztą lubi odwagę cywilną 

do pewnych granic do pewnych rozsądnych granic 

to w gruncie rzeczy człowiek tak jak wszyscy 

i już bardzo zmęczony sztuczkami z trucizną 

nie może pić do syta nieustanne szachy 

ten lewy kielich dla Druzjusza w prawym umoczyć 

wargi 

potem pić tylko wodę nie spuszczać oka z Tacyta 

wyjść do ogrodu i wrócić gdy już wyniosą ciało 

Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

mam naprawdę nadzieję że jakoś to się ułoży