Pani Profesor Izydorze Dąmbskiej 

Potęga smaku



To wcale nie wymagało wielkiego charakteru

nasza odmowa niezgoda i upór

mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi

lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku

Tak smaku

w którym są włókna duszy i cząstki sumienia



Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono

słano kobiety różowe płaskie jak opłatek

lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha

lecz piekło w tym czasie było jakie

mokrt dół zaułek morderców barak

nazwany pałacem sprawiedliwości

samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce

posyłał w teren wnuczęta Aurory

chłopców o twarzach ziemniaczanych

bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach



Zaiste ich retoryka była aż nazbyt parciana

(Marek Tulliusz obracał się w grobie)

łańcuchy tautologii parę pojęć jak cepy



dialektyka oprawców żadnej dystynkcji w rozumowaniu

składnia pozbawiona urody koniunktiwu



Tak więc estetyka może być pomocna w życiu

nie należy zaniedbywać nauki o pięknie



Zanim zgłosimy akces trzeba pilnie badać

kształt architektury rytm bębnów i piszczałek

kolory oficjalne nikczemny rytuał pogrzebów



Nasze oczy i uszy odmówiły posłuchu

książęta naszych zmysłów wybrały dumne wygnanie



To wcale nie wymagało wielkiego charakteru

mieliśmy odrobinę niezbędnej odwagi

lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku

Tak smaku

który każe wyjść skrzywić się wycedzić szyderstwo

choćby za to miał spaść bezcenny kapitel ciała głowa


Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

jeszcze raz spróbuję czy można tam żyć 

mógłbym pozostać tutaj w odległej prowincji 

pod pełnymi słodyczy liśćmi sykomoru 

i łagodnymi rządami chorowitych nepotów 

gdy wrócę nie mam zamiaru zasługiwać się 

będę bił brawo odmierzoną porcją 

uśmiechał się na uncje marszczył brwi dyskretnie 

nie dadzą mi za to złotego łańcucha 

ten żelazny wystarczy 

postanowiłem wrócić jutro lub pojutrze 

nie mogę żyć wśród winnic wszystko tu nie moje 

drzewa są bez korzeni domy bez fundamentów deszcz 

szklany kwiaty pachną 

woskiem 

o puste niebo kołacze suchy obłok 

więc wrócę pojutrze w każdym razie wrócę 

trzeba będzie na nowo ułożyć się z twarzą 

z dolną wargą aby umiała powściągnąć pogardę 

z oczami aby były idealnie puste 

i z nieszczęsnymi podbródkiem zającem mej twarzy 

który drży gdy wchodzi dowódca gwardii 

jednego jestem pewien wina z nim pić nie będę 

kiedy zbliży swój kubek spuszczę oczy 

i będę udawał że z zębów wyciągam resztki jedzenia 

cesarz zresztą lubi odwagę cywilną 

do pewnych granic do pewnych rozsądnych granic 

to w gruncie rzeczy człowiek tak jak wszyscy 

i już bardzo zmęczony sztuczkami z trucizną 

nie może pić do syta nieustanne szachy 

ten lewy kielich dla Druzjusza w prawym umoczyć 

wargi 

potem pić tylko wodę nie spuszczać oka z Tacyta 

wyjść do ogrodu i wrócić gdy już wyniosą ciało 

Postanowiłem wrócić na dwór cesarza 

mam naprawdę nadzieję że jakoś to się ułoży